حالت شب
منو
موضوعات
banner
Tahririe

کارل فون درایس مخترع فرم ابتدایی دوچرخه

bike1

اندازه فونت:

سینتیا باغومیان سنگبارانی

کارل درایس، جنگل‌بان آلمانی و مخترع دوچرخه چوبی بدون پدال است. با وجودی که بیش از دویست سال از اختراع او می‌گذرد اما فرم‌های پیشرفته‌تر این وسیله نقلیه هنوز هم بسیار پرکاربرد و محبوب است. او اختراعات دیگری نیز داشته و فرم‌های ابتدایی وسایلی را طراحی کرده و ساخته است که در پیشرفت مهندسی ابزارآلات نقش بسیاری داشته‌اند. او در نهایت موفق به کسب عنوان افتخاری استاد علوم مکانیک شد.

یکی از معضلات دنیای امروز با توجه به پیشرفت فناوری، کاهش تحرک بشر است. دوچرخه‌سواری می‌تواند ما را از خطر بیماری‌های قلبی-عروقی، سرطان‌ها، افسردگی، دیابت، چاقی و آرتروز در امان نگه دارد. دوچرخه‌سواری برای تمامی سنین نوعی ورزش و تفریحی سالم و سرگرم‌کننده است که به راحتی می‌تواند در برنامه روزانه ما قرار گیرد. دوچرخه‌سواری تحرک را افزایش داده و برای تناسب اندام مفید است. به علاوه موجب افزایش روحیه نیز می‌شود. به کمک آن، به عنوان یک وسیله نقلیه پاک، می‌توان از ترافیک فرار کرد و مصرف سوخت و آلودگی هوا را کاهش داد. کارل فون درایس، جنگل‌بانی در قلمرو بادن و مخترع مهم دوره بیدرمایر است. (زندگی‌نامه وی توسط دکتر هارد ارهارد لسینگ تدوین شده است). اگر چه خانواده او ثروتمند نبودند اما بسیار بانفوذ بودند. پدرخوانده او کمی از کارل فردریش، دوک بزرگ بادن که بعداً او را به سمت جنگلداری انتخاب کرد، نبود. کارل درایس در کارلسروهه به مدرسه رفت و در سال 1800 به مدرسه خصوصی جنگل‌داری متعلق به عمویش، فردریش هاینریش گئورگ فون درایس فرستاده شد. پیشنهاد شغلی برای جنگل‌بانان جوان بسیار نادر بود. بنابراین، درایس از سال‌های 1803 تا 1805 مشغول تحصیل در رشته ریاضیات، فیزیک و معماری در دانشگاه هیدلبرگ شد. او سپس جنگل‌بان بادن شد. در آن زمان پدر خانواده قاضی اول بادن شد و خانواده در سال 1810 به مانهایم نقل مکان کردند. یک سال بعد، درایس شغلش را به منظور تدریس و اختراع رها کرد و راهی مانهایم شد. محبوب‌ترین و مشهورترین اختراع وی، ابتدایی‌ترین فرم دوچرخه است که در ابتدا درایزین، وِلوسیپِد (یا تندپا) و حتی اسب چوبی نیز خوانده می‌شد. در پی فوران آتشفشان تامبورا در اندونزی و ورود مقادیر عظیم گازهای غیرعادی به جو در سال 1816، نوسانات شدیدی در آب و هوای منطقه اتفاق افتاد که با بارش برف در تابستان در اروپا همراه بود. آن را سال بدون تابستان نیز می‌نامند. قحطی گسترده‌ای اتفاق افتاد و در آن حتی اسب‌ها را به‌دلیل کمبود غذا ذبح می‌کردند. اختراع درایس شامل دو چرخ بود که اصل اساسی دوچرخه و موتورسیکلت و آغاز حمل و نقل شخصی مکانیزه است. البته این فرم دوچرخه فاقد پدال بود و توسط پا رانده می‌شد. تقریباً به طور کامل از چوب ساخته شده بود و وزنی حدود 22 کیلوگرم داشت و نخستین بار در 12ژوئن 1817 برای طی مسافتی 7 کیلومتری توسط خود درایس به کار برده شد. سفر رفت و برگشت کمی بیش از یک ساعت طول کشید اما این اتفاق به عنوان مه‌بانگ حمل و نقل بدون اسب مشهور است. با وجود این، او در ابتدا به دلیل کارمند بودن نمی‌توانست شرکت خصوصی داشته باشد، بنابراین نتوانست اختراعش را به بازار عرضه کند و از آن کسب درآمد کند. طرح او مورد استقبال قرار گرفت و چند هزار نسخه از آن در درجه اول در اروپای غربی و آمریکای شمالی ساخته و استفاده شد. البته در زمان تجاری‌سازی ولوسیپد، معابر به قدری توسط کالسکه‌ها شلوغ بود که نگه‌داری تعادل روی وسیله نقلیه برای مدت طولانی بسیار دشوار بود. سواران بسیار سریع می‌تاختند و عابران پیاده را به خطر می‌انداختند. بنابراین مقامات آلمان، انگلیس، ایالات متحده و حتی کلکته استفاده از آن را ممنوع اعلام کردند. درایس همچنین مخترع اولین ماشین تحریر با صفحه کلید بوده است. در سال 1822 به برزیل سفر کرد و در آنجا به عنوان مهندس نقشه‌بردار مشغول به کار بود.  او پس از بازگشت به مانهایم در سال 1827 یک دستگاه استنوگراف (تندنویس) ابتدایی را با 16 کاراکتر یا حرف اختراع کرد. اختراعات دیگری نیز به نام او وجود دارد مانند: نخستین چرخه گوشت و دستگاهی برای ضبط موسیقی پیانو روی کاغذ. او همچنین موفق به اختراع نسخه‌های قدیمی ارابه‌های دستی شد که روی ریل حرکت می‌کنند و هنوز هم (برگرفته از نام خودش) به نام درایزین خوانده می‌شوند. به پاس قدردانی از زحمات او کارل، دوک بزرگ، جایزه دوک بزرگ را به او اهدا کرد و او را به عنوان استاد افتخاری علوم مکانیک منصوب کرد. درایس یک دموکرات پرشور بوده است که در جنبش‌های 1848 اروپا، نام اشرافی فون (von) را از نام خود حذف کرد. پس از فروپاشی جنبش، کارل درایس در وضعیت خوبی قرار نگرفت و سلطنت‌طلبان سعی داشتند او را مجنون جلوه دهند. کارل درایس در 1851 در کارلسروهه فوت کرد. جمهوری فدرال آلمان به عنوان یادبود وی مجموعه تمبرهای پستی «دوچرخه‌های تاریخی آلمان از 1817 تا 1925» را ارائه داده است.

از اولین فرم وسیله نقلیه‌ای که راننده ضمن استفاده از آن می‌بایست تعادل خود را نیز حفظ می‌کرد، ایده گرفته شد و طرح‌های دیگری در لندن برای دوچرخه ارائه شد. در سال‌های 1820 تا 1850 طرح‌های سه یا چهار چرخ نیز ارائه شدند. این وسایل پدال یا جای پا داشتند اما بسیار سنگین‌وزن بودند و حرکت با آن‌ها راحت نبود. عده‌ای معتقدند طراحی اولین وسیله نقلیه با دوچرخ و نیروی پیش‌راننده مکانیکی را باید به کرک پاتریک مک میلان، آهنگر اسکاتلدی نسبت داد. یک جفت میل‌لنگ به چرخ‌های عقب وصل بود و با فشار پا دوچرخه را راه می‌انداخت. عده‌ای اولین تخلف رانندگی با دوچرخه را نیز به او نسبت می‌دهند زمانی که روزنامه گلاسکو در سال 1842 تصادفی با دوچرخه را گزارش داد. فیلیپ موریتز فیشر در سال 1853 نخستین دوچرخه پدال‌دار را ساخت. پی‌یر میشاو کالسکه‌ساز فرانسوی برای افزایش سرعت دوچرخه، چرخ‌ جلو را بسیار بزرگتر از چرخ عقب ساخت. به همین ترتیب طراحان دیگر در دنیا تغییراتی بر روی طرح اولیه دوچرخه پیاده کردند تا دوچرخه ایمن‌تر (به عنوان مثال مجهز به ترمز) و سریع‌تر (مانند انواعی که در مسابقات استفاده می‌شود) و به طور کلی کارآمدتر شود. مدتی بعد، خودرو توسط کارل بنز به مردم جهان معرفی شد. امروزه استفاده از دوچرخه برای حمل و نقل روزمره در بعضی از نقاط دنیا مرسوم‌تر است و به علاوه مسابقات مختلف دوچرخه‌سواری نیز برای علاقه‌مندان در سراسر دنیا برگزار می‌شود.

 انتهای پیام/

اشتراک گذاری در شبکه های اجتماعی

تلگرام گوگل پلاس لینکدین