حالت شب
منو
موضوعات
banner
Tahririe

سفر به فضا

334

اندازه فونت:

 سینتیا باغومیان سنگبارانی 

سیاره زمین، سومین سیاره منظومه شمسی است و در فاصله 149.6 میلیون کیلومتر از ستاره خورشید قرار گرفته است. خورشید ستاره منظومه شمسی در کهکشان راه شیری است. منظومه شمسی دارای هشت سیاره (که به ترتیب فاصله از خورشید؛ عطارد، زهره، زمین، مریخ، مشتری، زحل، اورانوس، نپتون) و پنج سیاره کوتوله (سرس، پلوتون، هائومیا، ماکی‌ماکی و اریس) است. چهار سیاره نخست بیشتر از سنگ ساخته شده‌اند. مشتری و زحل را غول‌های گازی می‌نامند که بیشتر از گازهای هیدروژن و هلیوم ساخته شده‌اند و اورانوس و نپتون غول‌های یخی هستند. به جز این سیاره‌ها اجرام دیگری مانند قمرها، سیارک‌ها، دنباله‌دارها، شهاب‌ها و شهاب‌سنگ‌ها نیز در منظومه شمسی قرار دارند. زمین تنها شیء نجومی شناخته شده است که حیات در آن جریان دارد.

طبق تخمین‌های رادیومتری و شواهد دیگر سن زمین بیش از 4.5 میلیارد سال است. هم ‌اکنون میلیون‌ها گونه از جانداران در زمین سکونت دارند و انسان نیز یکی از آن‌هاست. انسان‌ها همیشه با نگاه کردن به آسمان شب، رویای سفر به فضا را در سر پرورانده‌اند. در نیمه دوم قرن بیستم، موشک‌هایی ساخته شدند که به اندازه کافی قدرت داشتند تا بر نیروی جاذبه غلبه کرده و به سرعت‌های مداری برسند. بنابراین زمینه برای توسعه تحقیقات فضایی فراهم شد. بعد از جنگ جهانی دوم، ایالات متحده و شوروی هر کدام برنامه‌های موشکی خود را برای پرتاب به فضا آغاز کردند. نهایتاً در 4 اکتبر 1957، نخستین ماهواره فضایی جهان توسط شوروی به فضا پرتاب شد. این ماهواره که اسپوتنیک-1 نام داشت نخستین قمر مصنوعی زمین بود و در مدار نزدیک زمین قرار می‌گرفت. چهار سال بعد در 12 آوریل 1961، یوری گاگارین اولین فضانورد جهان، با وستوک-1 به دور زمین چرخید. گاگارین به ارتفاع 327 کیلومتری (حدود 202 مایل) رسید و پرواز او 108 دقیقه طول کشید. فرود یک انسان روی ماه و بازگشت او به سلامت به زمین طی یک دهه، هدفی ملی بود که توسط رئیس جمهور وقت ایلات متحده، به نام جان اف کندی در سال 1961 تعیین شد. در طول دهه 1960 قبل از فرود اولین فضانوران روی ماه، فضاپیماهای بدون سرنشین از ماه عکسبرداری و کاوش می‌کردند. در 20 جولای 1969، آرم استرانگ فضانورد آمریکایی، روی ماه قدم گذاشت. اوایل دهه 1970، فضاپیمای مارینر از سطح مریخ عکس‌برداری می‌کرد و در اواخر دهه نیز فضاپیمای وییجر، تصاویر مفصلی از مشتری و زحل، حلقه‌ها و قمرهای آن‌ها تهیه کرد.

انوشه انصاری، متولد 21 شهریور 1345، در مشهد به دنیا آمد. وی برنده جایزه پیشگامان فضا از جامعه ملی فضایی آمریکا در سال 2015 است. در 16 سالگی به همراه خانواده‌اش وارد آمریکا و سپس برای ادامه تحصیل در رشته مهندسی الکتریک و علوم کامپیوتر وارد دانشگاه جورج میسون شد. تحصیلاتش را در مقطع کارشناسی ارشد در دانشگاه جرج واشنگتن ادامه داد. در سال 2006، از چند جهت نام او در تاریخ ثبت شده است. او به خدمه بین‌المللی فضانوردان فضاپیمای سایوز پیوست. کارآفرین و اولین زن مسلمان و ایرانی بود که به فضا قدم گذاشت و نه روز را در ایستگاه فضایی بین‌المللی به مطالعه علمی پرداخت و هزینه سفر فضایی‌اش را نیز خودش پرداخت کرد. او به تازگی در مصاحبه‌ای با مجله نیوساینتیست با چلسی وایت در مورد این که چطور این تجربه دید او را نسبت به جهان شکل داده است، سخن گفته است:

«من شیفته فضا و ستارگان بودم. در کودکی وقتی به آسمان شب نگاه می‌کردم، کنجکاو بودم که آنجا چه خبر است؟ تقریبا مطمئن بودم که زندگی دیگری آنجا جریان دارد و دوست داشتم آن را کاوش و ملاقات کنم. هنگام اقامت کوتاه‌مدتم در ایستگاه فضایی، احساس می‌کردم در خانه هستم. زمانی که فیلم‌های علمی-تخیلی مانند سفر ستاره‌ای را می‌دیدم خودم را تصور می‌کردم که یکی از آن کاوشگران هستم که به کهکشان‌های دور سفر و با گونه‌های جدید ملاقات کرده است. نمی‌توان انکار کرد که تجربه سفر به فضا فرد را متحول می‌کند. لحظه شگفت‌انگیزی است. شما با چشمان خود می‌بینید که همه‌ ما ساکن یک سیاره هستیم. همه ما یک خانه داریم و آن خانه، زمین است. شما به اطراف نگاه می‌کنید و تنها چیزی که می‌بینید تاریکی مطلق است. در این میان تنها چیزی که زیبا است، می‌درخشد و پر از حیات است زمین است، درست روبه‌روی شما. شما این ارتباط را حس می‌کنید اگر چه فاصله‌تان از زمین بسیار است». خانم انصاری در سال 1993 به همراه همسرش شرکت فناوری ارتباطات از راه دور را راه‌اندازی کردند. عملکرد شرکت بسیار خوب بود و ثروت خانواده انصاری افزایش یافت. او در سال 2000 از سوی مجله زن شاغل (working woman) به عنوان کارآفرین برتر انتخاب شد و نام او در سال 2001 در فهرست تاجران موفق قرار گرفت. او در این ‌باره می‌گوید: «اولویت بعدی علاقه من مهندسی بود. تحصیل در مهندسی الکتریک و علوم رایانه مرا نهایتاً سوق داد به این سمت که شرکت خودم را به همراه همسرم تأسیس کنم و توانمندی مالی لازم برای رسیدن به رویای دیرینه‌ام را به دست آوردم. سپس حامی مالی نخستین جایزه ایکس شدم و این مثل یک سکوی پرتاب بود». قبل از پرتاب فضاپیما، انصاری و خانواده‌اش، حامی مالی اولین مسابقه جایزه ایکس شدند؛ جایزه‌ای به ارزش ده میلیون دلار که به اولین سازمان غیردولتی که بتواند در طول دو هفته، دو بار فضاپیمایی سرنشین‌دار با قابلیت استفاده مجدد به فضا بفرستد تعلق خواهد گرفت. از نظر او تشویق سازمان‌های غیردولتی به توسعه فضاپیماهای سرنشین‌دار مهم است. تاکنون حدود 550 نفر به فضا سفر کرده‌اند که تنها ده درصد آن‌ها زنان بودند. این عدد در مقایسه با جمعیت انسان‌های کره زمین (حدود 7 میلیارد نفر) عدد کوچکی است. بنابراین باید فرصتی برای علاقه‌مندان به سفر به فضا فراهم باشد و این امر تنها با تکیه بر آژانس‌های فضایی
دولتی امکان‌پذیر نیست و باید از شرکت‌های غیردولتی نیز کمک گرفت.

ادامه این مطلب را در شماره آبان ماه مجله دانشمند بخوانید.

اشتراک گذاری در شبکه های اجتماعی

تلگرام گوگل پلاس لینکدین