حالت شب
منو
موضوعات
banner
Tahririe

آنچه بر زمین رفت...

weltall 750x501

اندازه فونت:

سیاوش یالپانیان

 

 انسان‌ها هر روز عرصه را بر طبیعت تنگ‌تر می‌کنند و هر ثانیه تکه‌ای از آن را به نابودی می‌کشانند. حضور ما مخرب‌های تازه‌وارد در مقایسه با عمر چند میلیارد ساله‌ی زمین هرچند ناچیز به نظر می‌آید، اما توانسته زخم‌های عمیقی بر پیکر طبیعت وارد کند. آنچه در این بین خطرناک به نظر می‌آید این است که انگشت اتهام را تنها به‌سوی مردم بگیریم و از آن‌ها بخواهیم بار گران حفاظت از زمین را بر دوش بکشند؛ با این‌همه، مردم در حفاظت از زمین نقش بسیار پررنگی دارند، مطالبه‌گری آن‌ها از دولت‌ها می‌تواند زمین را نجات دهد. از این رو شاید بتوان سال 98 را شروع خوبی برای محیط‌زیست ایران در نظر گرفت؛ ثبت جنگل‌های هیرکانی به‌عنوان میراث طبیعی جهان در یونسکو و تصویب لایحه حمایت از محیطبانان و جنگلبانان در مجلس، خوشایندترین وقایع این سال بودند. هرچند این اتفاقات خوش‌یمن ادامه‌ پیدا نکرد و رویدادهای دیگری گریبان‌گیر طبیعت ایران شد: مرگ مشکوک هزاران پرنده در تالاب میانکاله کام طبیعت ایران را تلخ کرد، مرگی که شاید در اثر زیاده‌خواهی‌های صیادان و یا صاحبان صنایع روی داده باشد. تایید حکم محکومیت فعالین محیط‌زیست رویداد ناگوار دیگری بود که در کنار صدور دوباره مجوزهای شکار زخم عمیقی بر پیکره‌ی طبیعت ایران وارد آورد. از سوی دیگر پیگیری طرح انتقال آب خزر به استان سمنان، علی‌رغم مخالفت بسیاری از کارشناسان ماجرای قابل‌توجه دیگری بود که در سال 98 بر سرزمین ایران رفت. بالا آمدن تراز آب رودها و تالاب‌ها از جمله افزایش حجم آب دریاچه‌ی ارومیه هرچند به‌دنبال سیل ویرانگر ابتدای سال بود، با این حال توانست مرهم کوچکی باشد بر دردناکی طبیعت ایران. آرزویم برای سال جدید این خواهد بود که اگر قرار بر نوشتن یادداشتی برای پایانش بودیم، خوش‌گواری‌ها سهم بیشتری در آن یادداشت داشته باشند و دوستی ما با طبیعت بیشتر از پیش در آن یادداشت به چشم بیاید. به امید آن روزها.

 

اشتراک گذاری در شبکه های اجتماعی

تلگرام گوگل پلاس لینکدین