حالت شب
منو
موضوعات
bn2 2
تبلیغات دانشمند شرکت توسعه فناوری اطلاعت زربین

انسان مدرن اولیه تک‌شاخ سیبری را دیده بود

104508799 vandermerweimage

اندازه فونت:

کرگدن عظیمی که شاید الهام بخش موجود افسانه‌ای، تک شاخ (یونیکورن)، باشد تا ۳۹ هزار سال پیش در زمین می‌زیسته است.

به گزارش دانشمندآنلاین به نقل از بی بی سی، این موجود به نام "تک شاخ سیبری" دارای یک شاخ بلند روی صورتش بود و در مراتع اوراسیا پرسه می‌زده است. شواهد تازه نشان می‌دهد که این جانور غول آسا در نهایت منقرض شده چون ذائقه محدودی داشته است.

دانشمندان می‌گویند آگاهی بیشتر از نحوه انقراض این حیوان می‌تواند به نجات کرگدن‌های معدود باقی مانده در زمین کمک کند. پروفسور آدریان لیستر از موزه تاریخ طبیعی لندن که این مطالعه را هدایت کرده می‌گوید کرگدن‌ها به ویژه از این نظر در معرض خطر انقراض هستند که در انتخاب زیستگاه سخت ‌گیرند.

او می‌گوید: "هر تغییری در محیط زندگی‌شان آنها را به خطر می‌اندازد. و البته رکوردهای فسیلی به ما می‌گوید که وقتی موجودی منقرض شد، دیگر هرگز بر نمی‌گردد." تک شاخ سیبری که چهار تن وزن داشت تا ۳۹ هزار سال پیش زندگی می‌کرد زمانی که انسان‌های مدرن اولیه هم در سیبری حضور داشتند.

 

درباره این گونه چه می‌دانیم؟

تاکنون تصور می‌شد که این گونه (Elasmotherium sibericum) بین ۲۰۰ هزار تا ۱۰۰ هزار سال قبل منقرض شد.

محققان با کمک تکنیک رادیوکربن قدمت ۲۳ نمونه از این موجود را تخمین زدند و نتیجه گرفتند که این غول عصر یخ حداقل تا ۳۹ هزار سال پیش در شرق اروپا و آسیای مرکزی دوام آورد.

آنها همچنین برای اولین بار دی‌ان‌ای این کرگدن کهن را استخراج کردند و نشان دادند که حدود ۴۰ میلیون سال پیش از گروه مدرنی از کرگدن‌ها جدا شد.

انقراض تک شاخ سیبری به معنی پایان حیات کل جمعیت یک گونه کرگدن بود.

 

علت انقراض

معاینه دندان‌های این موجود تایید کرد که از علف خشک و سفتی تغذیه می‌کرد.

پژوهشگران می‌گویند که تغذیه مخصوص این موجود ممکن است علت نابودی‌اش بوده باشد. با پایان عصر یخ و گرم شدن زمین در حدود ۴۰ هزار سال پیش، علفزارها کوچک شدند و احتمالا آن را به سوی پرتگاه انقراض سوق دادند. در پایان عصر یخ صدها گونه از پستانداران بزرگ به دلیل تغییرات آب و هوایی، نابودی پوشش گیاهی و شکار به دست انسان ناپدید شدند.

درحال حاضر فقط پنج نوع کرگدن در جهان باقی مانده و تعداد خیلی کمی از آنها خارج از پارک‌های ملی و مناطق حفاظت شده باقی مانده است. علت این وضع شکار بی‌رویه و نابودی زیستگاه طی ده‌های اخیر است.

 

اشتراک گذاری در شبکه های اجتماعی

تلگرام گوگل پلاس لینکدین