حالت شب
منو
موضوعات
تبلیغات دانشمند شرکت توسعه فناوری اطلاعت زربین
تبلیغات دانشمند شرکت توسعه فناوری اطلاعت زربین

بادهای خورشیدی اکسیژن زمین را به ماه فرستاده است

photo 2017 02 01 12 27 57

اندازه فونت:

براساس تحقیقات جدیدی که نتایج آن در نشریه Nature Astronomy منتشر شده است، سطح ماه همواره در معرض اکسیژنی که از زمین فرار می‌کند قرار می‌گیرد.

به‌گزارش دانشمندآنلاین، دانشمندان کشف کرده‌اند این یون‌های اکسیژن یک‌بار در ماه، در بازه زمانی 5 روز که ماه از میان مگنتوسفر (مغناطیس‌کره) زمین عبور می‌کند از جو سیاره ما به ماه منتقل می‌شوند. در این زمان ماه پشت زمین قرار دارد و خیلی کم در معرض بادهای خورشیدی قرار می‌گیرد.

دانشمندان در گذشته بیان کرده بودند گازهایی مانند هیدروژن پس‌از ترک جو زمین می‌توانند به سطح ماه برخورد کنند، اما اولین‌بار است که این نظریه درباره اکسیژن که یکی از اجزای اساسی حیات محسوب می‌شود مطرح شده است.

دانمشندان دانشگاه اوزاکا در ژاپن معتقدند این یافته‌ها می‌تواند راز ترکیبات شیمیایی صخر‌ه‌های ماه را توضیح دهد. از‌آنجایی‌که ماه میدان مغناطیسی محافظ ندارد، همواره درمعرض جریانی از ذرات باردار که از خورشید سرچشمه می‌گیرند، قرار می‌گیرد. به‌همین‌دلیل دانشمندان دلیل ترکیبات صخره‌های ماه را مواد ناشی از بادهای خورشیدی می‌دانستند. اما هنگامی‌که آنها در سال 2006  ترکیبات ماه را بررسی کردند، متوجه شدند که مقدار اکسیژن ماه زیاد است. این مسئله نشان داد باید توضیحی برای مقدار اضافی اکسیژن وجود داشته ‌باشد.

با بررسی اطلاعات ماه‌گرد ژاپنی سلین (SELENE) دانشمندان دریافتند این فضاپیما درطول گردش دور ماه طی سال‌های 2007تا 2009 مقادیر بالایی از اکسیژن یونیزه‌شده ثبت کرده است. نکته مهم این است که مقدار این یون‌ها ثابت نیست و سلین فقط 5 روز در هر ماه آنها را ثبت کرده است.

این زمان دقیقا همان زمانی است که مغناطیس‌کره زمین از ماه و مدارگردش در مقابل بادهای خورشیدی محافظت می‎‌کند.

میدان مغناطیسی محافظ زمین کروی نیست، بلکه به‌صورت قطرات اشک سیاره را در بر گرفته است و در قسمتی که به‌سمت خورشید است به‌صورت اشک‌های گردشده در آمده است. همچنین این میدان مغناطیسی دنباله‌ای دارد که پشت زمین گسترش یافته ‌است.

هنگامی‌که مغناطیس‌کره از هرچیزی که درون آن قرار دارد در برابر پرتوهای خورشیدی محافظت می‌کند، قدرت بادهای خورشیدی بعضی ذرات را از داخل جو زمین به بخشی از دنباله مغناطیسی به نام ورقه پلاسمایی(plasmo sheet) می‌فرستد. دانشمندان معتقدند این محتمل‌ترین توضیح درباره این مسئله است که اکسیژن چگونه از خاک ماه سر درآورده است.

لایه‌های بالایی جو زمین حاوی مقادیر زیادی اکسیژن یونیزه‌شده است که می‌تواند به‌راحتی توسط بادهای خورشیدی به دام بیفتد. این یون‌های به‌دام‌افتاده ممکن است به سطح ماه منتقل شوند یا در فضای آزاد رها شوند.

اگر این فرضیه درست باشد به‌این‌معنی است که ماه می‌تواند از زمانی‌که جو زمین بسیار جوان بود، یعنی چیزی حدود 2/5 میلیارد سال پیش اکسیژن را در خود حفظ کرده‌ باشد.

اگر دانشمندان بتوانند این اکسیژن را مورد آزمایش قرار دهند می‌توانند جو سیاره زمین در میلیاردها سال قبل را مورد مطالعه قرار دهند. سطح ماه همواره درمعرض شهاب‌سنگ‌ها بوده است که می‌تواند این یون‌ها را جابه‌جا کرده یا به عمق خاک ماه برده باشند.

درصورتی‌که ماه توانسته باشد اکسیژن باستانی زمین را حفظ کند سوالات زیادی به‌وجود می‌آید که پرداختن به آنها برای دانشمندان بسیار جذاب خواهد ‌بود.

اشتراک گذاری در شبکه های اجتماعی

تلگرام گوگل پلاس لینکدین